Tuesday, 23 May 2017

ಅಧ್ಯಾಯ-೩: ಸಕಲಾವತಾರಗಳಿಗೆ ಆದಿಮೂಲನಾದ ಕೃಷ್ಣ…



ಭಗವಾನ್ ಬುದ್ಧನ ಅವತಾರಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬಲಿಕೊಡುವುದು, ಸಮಾಜದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಧಾನ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಪಾಣಿಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಜನರು ವೈದಿಕಯಜ್ಞಗಳೆಂದು ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಧಿಕೃತ ಗುರುಶಿಷ್ಯ ಪರಂಪರೆಯ ಮೂಲಕ ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮಾಡದಿರುವ ಸಂದಭರ್ದಲ್ಲಿ ವೇದಗಳ ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗರು ಅದರ ಅಲಂಕಾರಿಕ ಭಾಷೆಯಿಂದ ದಾರಿತಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಮೂರ್ಖವಿದ್ವಾಂಸರ ಬಗ್ಗೆ (ಅವಿಪಶ್ಚಿತಃ) ಟೀಕೆಯನ್ನು ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ವೇದ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೂರ್ಖ ಪಂಡಿತರು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಗುರು ಪರಂಪರೆಯ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದ ಮೂಲಗಳಿಂದ ಗ್ರಹಿಸಲು ಎಚ್ಚರವಹಿಸದಿದ್ದರೆ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ ಅವರು ದಾರಿತಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹವರಿಗೆ ವಿಧ್ಯುಕ್ತ ಆಚರಣೆಗಳೇ ಸರ್ವಸ್ವವೆನಿಸುತ್ತವೆ. ಅವರಿಗೆ ಆಳವಾದ ಜ್ಞಾನವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ (೧೫.೧೫) ಪ್ರಕಾರ ವೇದೈಶ್ಚಸರ್ವೈರಹಮೇವ ವೇದ್ಯ - ವೇದಗಳ ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಉದ್ದೇಶ ದೇವೋತ್ತಮ ಪರಮ ಪುರುಷನ ಕಡೆಗೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದು. ವೇದ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪ್ರಧಾನ ವಸ್ತು ಧ್ಯೇಯವೇ ದೇವೋತ್ತಮ ಪರಮ ಪುರುಷ. ಜೀವಾತ್ಮ, ಐಹಿಕ ಜಗತ್ತು ಇವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಇವುಗಳ ಅಂತಃಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಅಂತಹ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಆ ಸಂಬಂಧದ ಚಟುವಟಿಕೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.  ಆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ದೇವೋತ್ತಮ ಪರಮ ಪುರುಷನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸೇರುವ ಜೀವನದ ಪರಮೋದ್ದೇಶ ಸರಳವಾಗಿ ಈಡೇರುತ್ತದೆ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಅನಧಿಕೃತ ವೈದಿಕ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಆಚರಣವಿಧಿಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟುಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅವರ ಸಹಜವಾದ ಉದ್ಧಾರಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ತಡೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ನಾಸ್ತಿಕ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಭಗವಾನ್ ಬುದ್ಧನು ಈಶ್ವರತತ್ವದ ಮೂರ್ತರೂಪ. ಆದುದರಿಂದ ಬುದ್ಧನು ಪ್ರಾಣಿಹತ್ಯೆಯ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮೊದಲು ಪ್ರತಿಬಂಧಿಸಬೇಕೆಂದು ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿದನು. ಭಗವದ್ಧಾಮಕ್ಕೆ ಮರಳುವ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಹಂತಕರು ಅಪಾಯಕಾರೀ ಅಡಚಣೆಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಾಣಿಹಂತಕರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಗೆಯವರಿದ್ದಾರೆ. ಆತ್ಮವನ್ನೂ ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಪ್ರಾಣಿ ಅಥವಾ ಜೀವಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದುದರಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವವರು ಮತ್ತು ಆತ್ಮದ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರು ಇಬ್ಬರೂ ಪಶುಘಾತಕರೇ. ದೇವೋತ್ತಮ ಪರಮ ಪುರುಷನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂದೇಶವು ಕೇವಲ ಪಶು ಘಾತಕರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ರುಚಿಸಲಾರದು ಎಂಬುದಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿತ ಮಹರಾಜನು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಆದುದರಿಂದ ಜನಗಳನ್ನು ದೇವೋತ್ತಮ ಪರಮ ಪುರುಷನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬೇಕೆಂದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ಪ್ರಾಣಿಹತ್ಯೆಯ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಕೈಬಿಡುವಂತೆ ಬೋಧಿಸಬೇಕು. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಕ್ಕೂ ಪ್ರಾಣಿಹತ್ಯೆಗೂ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳುವುದು ಪರಮ ಮೂರ್ಖತನ. ಪ್ರಾಣಿಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು  ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಇವು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದವು ಎಂಬ ಅಪಾಯಕಾರೀ ಸಿದ್ಧಾಂತವೇ ಕಾರಣವಾಗಿ, ಅನೇಕ ಹುಸಿ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಕಲಿಯುಗದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿ, ವೇದಗಳ ಮುಸುಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಚೈತನ್ಯ ಮಹಾಪ್ರಭುಗಳು ಮತ್ತು ಮೌಲಾನಾ ಚಾಂದ್ ಕಾಜಿಸಾಹೇಬ್ ಇವರ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯ ಈಗಾಗಲೇ ಚರ್ಚಿತವಾಗಿದೆ. ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿರುವ ಪಶುಬಲಿಯು ಕಸಾಯಿಖಾನೆಯ ನಿರಂಕುಶಪ್ರಾಣಿಹತ್ಯೆಯಿಂದ ಭಿನ್ನವಾದುದು. ವೈದಿಕ ವಿದ್ವಾಂಸರೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಂಡವರು ಅಥವಾ ಅಸುರರು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಹತ್ಯೆಯ ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿದರು. ಆದಕಾರಣವೇ ಭಗವಾನ್ ಬುದ್ಧನು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ವೇದಗಳ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಜನಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಣಿಹತ್ಯೆಯ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಪಾರುಮಾಡಲು ಮತ್ತು ಬಡಪಾಯಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹತ್ಯೆಯಾಗದಂತೆ ಕಾಪಾಡಲು ಭಗವಾನ್ ಬುದ್ಧನು ವೇದಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಜಾಗತಿಕ ಭ್ರಾತೃತ್ವ, ಶಾಂತಿ, ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಯ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಜನರು ತಮ್ಮ ಸೋದರ ಜೀವಿಗಳಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹತ್ಯೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ನ್ಯಾಯ ಎಂಬುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದುದರಿಂದಲೇ ಭಗವಾನ್ ಬುದ್ಧನು ಪ್ರಾಣಿಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಅಪೇಕ್ಷೆಪಟ್ಟನು. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಆತನ ಅಹಿಂಸಾತತ್ವವು ಕೇವಲ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಹೊರದೇಶದಲ್ಲೂ ಪ್ರಚಾರಪಡೆಯಿತು. 

No comments:

Post a Comment